maandag 25 juli 2016

vreeswijk vol vaart

hoewel de weekkrant waar ik teksten in plaatste niet meer verschijnt, is er gelukkig nog het nodige onder woorden te brengen in nieuwegein. soms iets voor de gemeente, dit jaar weer in de programmagids van 'de kom', er is een plekje te vullen in de periodieke wijkkrant van 'jutphaas/wijkersloot', en zo ook in de voor de manifestatie 'vreeswijk vol vaart' gemaakte krant. helaas is er blijkbaar bij het zetten een letter 's' te veel gedrukt in de tweede zin van de tweede strofe (als i.p.v. al).
graag laat ik de correcte tekst nog even zien.
vanzelfsprekend wens ik bezoekers, deelnemers en organisatoren dagen om te herinneren.



vreeswijk aan de bak


het geurt naar olie, teer en taan,
uit elke windstreek sturen schippers
hun tjalken, slepers, aken, klippers
op (’t lijkt wel) neerlands midden aan

op eigen kiel naar vreeswijk toe!
en al het water komt tot leven
terwijl de walkant lijkt te beven,
de sluis wordt haast het schutten moe

d’ historie laat de ankers neer,
het varend erfgoed komt drie dagen
het oog van liefhebbers behagen
en koppelt schoonheid hier met sfeer

‘k vermoed een heimelijke wens
bij kijkers op de dijk, de kade
bij ’t schouwen van de grand’ parade;
‘ach, was ook ik een watermens’

© ton de gruijter 

vrijdag 6 mei 2016

dodenherdenking 4 mei 2016, nieuwegein: ik omarm de vrijheid


het comité 4 en 5 mei nieuwegein zorgt er voor dat niet vergeten wordt wat de geschiedenis ons vertellen kan. bijzonder is, dat jaarlijks een jongere bereid wordt gevonden om tijdens de dodenherdenking een gedicht bij het monument voor te lezen.
dit jaar las stan labrie de tekst.

dodenherdenking 4 mei 2016, nieuwegein:

ik omarm de vrijheid

ik mag hier denken wat ik wil
ik kan hier zeggen wat ik voel
alleen wanneer ‘k een ander kwets,
dan hou ik in, dan ben ik stil

dat is wat vrijheid voor mij is
ik wou dat zij van mij kon zijn
maar zij behoort geen mensen toe,
zo leert ons de geschiedenis

wanneer ik haar omarmen zou
en haar als míjn terrein bezie
dan deel ik haar niet goed genoeg,
dan is mijn vrijheid niet van jou

nee, eerder is het omgekeerd,
behoren wíj de vrijheid toe
haar dienen is een gunst, maar zwaar
weet iedereen die ’t goed probeert

omarmen? toch! maar dan fictief,
want ‘k mag hier denken wat ik wil
ik kan hier zeggen wat ik voel
en daarom heb ik vrijheid lief

© ton de gruijter

woensdag 9 december 2015

hier stopt het




wie op de zuidstedeweg de afrit naar centrum of ziekenhuis neemt, ziet aan het eind een hek met daarachter het water van de doorslag. terug mag niet zegt een streng verkeersbord, er moet gekozen worden tussen de ene of de andere kant.
zo voelt het nu een beetje. deze krant houdt op te bestaan, ik kan hier niet verder, er is geen weg terug. maar nu? ik stel de keuze uit, volgend jaar zien we verder.
ik dank u zeer voor de belangstelling, vaak merkte ik dat de stukjes goed werden gelezen. ik wens u goede feestdagen, en mogelijk ‘tot ziens’.

hier stopt het

van rafelrand tot diamant,
van volkstuin, woonwijk, park, stadshuis,
van rundubos tot oude sluis,
het leende zich voor in de krant

vijf jaren haast mocht ik op pad
met pen, papier en goede zin
dook ik het nieuwegeinse in
en zo ontdekte ik de stad

‘k had veel plezier, het voelde goed
maar het houdt op, de krant verdwijnt
(niet meer rendabel naar het schijnt)
nu rest alleen een warme groet

© ton de gruijter

woensdag 2 december 2015

onthaasten in city




soms moet men nadenken over de vraag waar een stad mee opvalt. wel, mocht een commercieel tv-station een programma ‘de langzaamste lift van nederland’ overwegen, dan zouden wij hoge ogen gooien. de lift in de parkeergarage van cityplaza (aan de kant van de tramhalte) is een sterke troef. tegelijkertijd kopt de gemeentepagina op internet; ‘parkeren in nieuwegein is een belevenis’. nou, zo is het.

onthaasten in city

’t is altijd spannend of het lukt,
de reis omhoog en weer omlaag
onthaasten is het nieuwe traag
ach, heb geduld, wees niet bedrukt

ik word weer yin en yang en zen
de ruimte dwingt mij eerst tot rust
maar dan hervind ik levenslust
wanneer ik eind’lijk boven ben

en ook de winkels zijn tevree;
al is het voor de zekerheid,
de t’rugreis wordt goed voorbereid,
zo gaat er drank en voedsel mee

maar soms denk ik haast ongewild
- het leven is toch al zo duur –
aan het parkeertarief per uur
‘k word niet gelift, ik word getild!

© ton de gruijter






woensdag 25 november 2015

de batavier




wie kent niet ‘de batavier’. ik kom er vaak langs en altijd vraagt het gebouw of ik even wil kijken. de oude stoomkorenmolen, vervanger van vroeger afgebrande voorgangers was bijna gesloopt, maar werd in de jaren negentig op het laatste nippertje op de monumentenlijst geplaatst. stel je voor, wat zou er anders hebben gestaan.

de batavier

dit fraaie gebouw, met de naam ‘batavier’
(voorheen nog een molen voor koren en meel)
was bijna verdwenen, het scheelde niet veel
of nu stond er ’n flat of iets dergelijks hier

gelukkig zag men nog op tijd heel goed in
dat bouwsels, versleten en lelijk en oud
veranderen kunnen in stedelijk goud,
desnoods met een nieuwe bestemming erin

nu staat hij hier nog, met de muren zo fier,
opnieuw, maar nu anders belangrijk te zijn
‘bewaren is hebben’, da ’s leuk, nieuwegein,
dat leert ons ’t gebouw met de naam ‘batavier’

© ton de gruijter 

woensdag 18 november 2015

feest in blokhoeve




op 7 november mocht ik aanwezig zijn bij de feestelijke onthulling van twee kunstwerken in de wijk blokhoeve. feestelijk? jazeker. er was een dweilorkest waardoor een heuse optocht door de wijk ontstond, er was koffie en thee, lekkere hapjes, de kunstenaars waren aanwezig, de wethouder en, misschien nog wel het belangrijkst; behoorlijk veel bewoners. wat mij betreft zet blokhoeve zich zo op een goede manier op de kaart, ouderwets gezellig.

feest in blokhoeve

met tuba’s en met grote trom,
trombones, bekkens en trompet,
dwars door de straat en dan weerom
want hier zijn beelden neergezet

wat lopen er veel mensen mee,
aan ’t eindpunt staat men stil en kijkt
met hapjes, koffie of met thee
hoe kunst de wijk verfraait, verrijkt

’t verrast me wat, gezelligheid?
ja, zo eenvoudig kan het zijn
gemeenschapszin, van alle tijd
ook in ’t moderne nieuwegein

© ton de gruijter

woensdag 11 november 2015

waar het klooster stond




op 29 oktober konden belangstellenden (dat waren er veel) in de bibliotheek luisteren naar wat kaj van vliet kon vertellen over het vroegere klooster ‘nazareth’. ooit stond het in het huidige park oudegein, zo’n beetje in de buurt van waar de fiets- en wandelpaden lopen bij geinoord en geinoordbrug. bijzonder om termen te horen als ‘geuzerie’, ‘tertiarissen’ en maters, paters, priorinnen.

waar het klooster stond

iets verder dan waar deze wegen kruisen
probeerde men door arbeid, door gebed
in ’t oude klooster nazareth
de geest en ziel te kuisen

geleid door maters, paters, priorinnen,
getroost door hun devotie en brevier,
verschool men zich voor plat plezier
en ’t aards vermaak der zinnen

’t is vreemd, er zijn niet langer kloostermuren
hier bad men ooit de lege hoofden vol
nu legen wij voor onze lol
het hoofd in vrije uren

© ton de gruijter