vrijdag 5 mei 2017

dodenherdenking 4 mei 2017, nieuwegein: vrede, veiligheid




het comité 4 en 5 mei nieuwegein zorgt er voor dat niet vergeten wordt wat de geschiedenis ons vertellen kan. bijzonder is, dat jaarlijks een jongere bereid wordt gevonden om tijdens de dodenherdenking een gedicht bij het monument voor te lezen.
dit jaar las yen-vi nguyen de tekst.

dodenherdenking 4 mei 2017, nieuwegein:

vrede, veiligheid

wie kan er met mij over spreken
hoe ’t voelt niet langer vrij te zijn
hoe ’t is om angst te voelen
als partijen plots de vrede breken?

dit land, waar wij niet beter weten,
dit land biedt ruimte, kans en groei
het merendeel van ons heeft nooit
de tijd in dwang of vrees gesleten

wij zetten hier de oorlog uit,
een knop op televisie,
wij kijken weg,
de foto in de krant
’t is overal, maar niet in nederland

wie kan er met mij over spreken?
het is soms dichterbij dan waar ik op vakantie ga

hoe hoeden wij de vree en veiligheid?
hoe blijven wij op het behoud
te allen tijde voorbereid?

© ton de gruijter

vrijdag 21 april 2017

de fiets in nieuwegein


op 21 april werden de winnaars van de fotowedstrijd, georganiseerd in het kader van 'nieuwegein fietst' bekend gemaakt. ik mocht als opening van de bijeenkomst een gedicht voorlezen. leuk! omdat ik zelf graag fiets 'dubbel leuk'. 
de winnaars kregen een fraaie fiets uit handen van de wethouder.



de fiets in nieuwegein

het lijkt zo rustig, haast gewoontjes hier
maar met zo’n haal op de pedalen
is ’t net of heel de stad beweegt,
is ’t net of heel het hoofd zich leegt

het is de randijk langs, voorbij ‘de bron’
het ganzepad,
het park waar ooit de stad begon,

het is magie

het tinkelbelt, u kent het wel
zo schelt de bel die vastzit aan het stuur
de stad beweegt en ik, ik tuur
naar ’t ijsselbos, de lek, de dijk, de uiterwaard
naar vreeswijk waar nog zoveel schoonheid is bewaard

de sluizen, langs ’t kanaal,
een afrit gunt
de voeten stil, de remmen los,
waar plettenburg ligt
met de volkstuin in de punt

het zacht gezicht van arken in het nat
en galecop, de rand zo’n beetje van de stad
waar d’ wetering de visser vangt
het rundubos,
de toren die een klim verlangt

langs kruidentuin en oude kerk
en hier en daar een beeldhouwwerk
straks is de ronde om
dan wacht het centrum
met ‘de kom’

maar, wat een lucht en wat een groen
ik zou dit daag’lijks willen doen
het is magie
het tinkelbelt, u kent het wel
zo schelt de bel die vastzit aan het stuur

ik trap de zorgen weg, de longen schoon,
ontvouw de stad en de natuur
wat kost het nou? het kost me niets
de rijkste mens zit op de fiets

© ton de gruijter 




woensdag 8 maart 2017

wijkkrant 'wijkphase': oud en nieuw buurt

in de wijkkrant 'wijkphase' wordt o.a. aandacht besteed aan de 'vernieuwingsplannen betere buurten'. de volledige krant leest u via de link.




het was te verwachten, een nieuwe stad die maar vernieuwen blijft kan niet alle ballen in de lucht houden. nieuwe projecten lonken, nieuwe brochures beloven woongeluk tussen de nieuwe muren, er zijn transformaties van kantoorpanden naar woningen; druk, druk, druk.
en dan blijkt dat oude-nieuwe-wijken vergeten lijken. achterstallig onderhoud, een mindere aandacht voor de leefomgeving. maar nu is er dan het vernieuwingsplan voor betere buurten. en de omgeving van de sluyterslaan hoort daar bij!

oud en nieuw buurt

het is al heel wat jaar geleden
dat in en rond de sluyterslaan
de eerste huizen kwamen staan,
verhuizers kwamen aangereden

de buurt was pril, haast zonder zorgen,
de parkstrook was nog fris en groen
het onderhoud wat men moest doen,
dat werd gepland voor steeds weer ‘morgen’

en zo ontstond door alle drukte
in elke keer een nieuwe buurt
een achterstand, die duurt en duurt;
het lijkt alsof het hier niet lukte

maar nu zijn er dan toch de plannen
voor ‘schoon, sociaal en opgefrist,
het goed imago dat men mist’
de hele buurt wacht nu gespannen

want straks, al kan het even duren,
dan liggen alle tegels recht
dan lacht men als de buurman zegt:
‘het lijkt hier net op zo’n brochure’

© ton de gruijter 

woensdag 22 februari 2017

wijkkrant 'wijkphase', rubriek 'de dichter aan het woord'.

recent sprak ik de voorzitter van wijknetwerk jutphaas/wijkersloot.
ik mocht al enkele malen een bijdrage leveren aan de wijkkrant en vroeg hem of dit ook op dit blog gepresenteerd mocht worden. dat was geen bezwaar.
bij deze dan! om even in te lopen de eerste twee teksten, binnenkort bent u volledig up-to-date.
de volledige krant kunt u vinden via de link.

1.

het enthousiasme waarmee het wijkplatform aankondigde een krant voor jutphaas-wijkersloot te maken was aanstekelijk. met veel plezier draag ik graag een steentje bij aan de krant, die dus echt vanaf een keukentafel is ontstaan. ik wens de krant veel lezers toe en u, als lezer, veel bruikbare informatie.

nieuws, nieuws, de wijkphase!

voor wijkersloters, jutphanezen
blijft voortaan niets geheim meer, want
men kan nu in de eigen krant
de laatste buurtberichten lezen

er valt voldoende na te pluizen,
genoeg te delen in de wijk:
‘hoe gaat het met het groen, of kijk!
daar plant men nieuwe huizen’

van zwerfvuil tot gezond bewegen,
van kunstwerk tot de dierenwei,
het komt hier allemaal voorbij
want in de krant wordt niets verzwegen

© ton de gruijter
-----------------------------------------------------------------------------
2.
 ach, wie kent de verhalen niet over een vermeend monster in een schots meer. de hele wereld lacht er om. het zal ook nep zijn.
maar hier, in jutphaas, lijken jaarlijks drakeneieren uit te komen, het water wemelt dan plots van de gevaarlijke beesten. nu zijn jutphanezen niet bang uitgevallen. ze maken gewoon een feestje van het verdrijven van de monsters, dat wordt een roerig weekend.

de draak steken met jutphaas

ja, ander volk zou draken vrezen,
maar in jutphaas stak men al vaak
ontspannen met elkaar de draak
’t is dapper spul, die jutphanezen

het jagen op die griezeldieren
lokt jaarlijks ieder huis weer leeg
(van herenstraat tot armensteeg)
eenieder lijkt dit mee te vieren

zo klinkt muziek langs alle deuren
ja, zelfs de jongsten zijn er bij
en kraampjes, en een lekkernij
er lijkt van alles te gebeuren

wanneer de draken zijn verdreven
door tromgeroffel op de plas,
dan heft men vrolijk nog een glas
en dan herneemt zich ’t rustig leven

© ton de gruijter 

maandag 25 juli 2016

vreeswijk vol vaart

hoewel de weekkrant waar ik teksten in plaatste niet meer verschijnt, is er gelukkig nog het nodige onder woorden te brengen in nieuwegein. soms iets voor de gemeente, dit jaar weer in de programmagids van 'de kom', er is een plekje te vullen in de periodieke wijkkrant van 'jutphaas/wijkersloot', en zo ook in de voor de manifestatie 'vreeswijk vol vaart' gemaakte krant. helaas is er blijkbaar bij het zetten een letter 's' te veel gedrukt in de tweede zin van de tweede strofe (als i.p.v. al).
graag laat ik de correcte tekst nog even zien.
vanzelfsprekend wens ik bezoekers, deelnemers en organisatoren dagen om te herinneren.



vreeswijk aan de bak


het geurt naar olie, teer en taan,
uit elke windstreek sturen schippers
hun tjalken, slepers, aken, klippers
op (’t lijkt wel) neerlands midden aan

op eigen kiel naar vreeswijk toe!
en al het water komt tot leven
terwijl de walkant lijkt te beven,
de sluis wordt haast het schutten moe

d’ historie laat de ankers neer,
het varend erfgoed komt drie dagen
het oog van liefhebbers behagen
en koppelt schoonheid hier met sfeer

‘k vermoed een heimelijke wens
bij kijkers op de dijk, de kade
bij ’t schouwen van de grand’ parade;
‘ach, was ook ik een watermens’

© ton de gruijter 

vrijdag 6 mei 2016

dodenherdenking 4 mei 2016, nieuwegein: ik omarm de vrijheid


het comité 4 en 5 mei nieuwegein zorgt er voor dat niet vergeten wordt wat de geschiedenis ons vertellen kan. bijzonder is, dat jaarlijks een jongere bereid wordt gevonden om tijdens de dodenherdenking een gedicht bij het monument voor te lezen.
dit jaar las stan labrie de tekst.

dodenherdenking 4 mei 2016, nieuwegein:

ik omarm de vrijheid

ik mag hier denken wat ik wil
ik kan hier zeggen wat ik voel
alleen wanneer ‘k een ander kwets,
dan hou ik in, dan ben ik stil

dat is wat vrijheid voor mij is
ik wou dat zij van mij kon zijn
maar zij behoort geen mensen toe,
zo leert ons de geschiedenis

wanneer ik haar omarmen zou
en haar als míjn terrein bezie
dan deel ik haar niet goed genoeg,
dan is mijn vrijheid niet van jou

nee, eerder is het omgekeerd,
behoren wíj de vrijheid toe
haar dienen is een gunst, maar zwaar
weet iedereen die ’t goed probeert

omarmen? toch! maar dan fictief,
want ‘k mag hier denken wat ik wil
ik kan hier zeggen wat ik voel
en daarom heb ik vrijheid lief

© ton de gruijter

woensdag 9 december 2015

hier stopt het




wie op de zuidstedeweg de afrit naar centrum of ziekenhuis neemt, ziet aan het eind een hek met daarachter het water van de doorslag. terug mag niet zegt een streng verkeersbord, er moet gekozen worden tussen de ene of de andere kant.
zo voelt het nu een beetje. deze krant houdt op te bestaan, ik kan hier niet verder, er is geen weg terug. maar nu? ik stel de keuze uit, volgend jaar zien we verder.
ik dank u zeer voor de belangstelling, vaak merkte ik dat de stukjes goed werden gelezen. ik wens u goede feestdagen, en mogelijk ‘tot ziens’.

hier stopt het

van rafelrand tot diamant,
van volkstuin, woonwijk, park, stadshuis,
van rundubos tot oude sluis,
het leende zich voor in de krant

vijf jaren haast mocht ik op pad
met pen, papier en goede zin
dook ik het nieuwegeinse in
en zo ontdekte ik de stad

‘k had veel plezier, het voelde goed
maar het houdt op, de krant verdwijnt
(niet meer rendabel naar het schijnt)
nu rest alleen een warme groet

© ton de gruijter